©
Eva Broekema

Exercising Compassion samen met Museum Arnhem

Museum Arnhem x Fashion as Encounters

DATUM: 9 JULI

TIMEFRAME: 12.00 - 17.00

12.00 - 14.00 Doorlopende performance Tyra door Matthew Wang @ Eusebius Kerk

12.00 - 15.30 Bezoek tentoonstelling 'Fashion as Encounters' + Museum Arnhem

15.30 - 16.30 Whataboutery met Molly Vaughan en Jan Hoek gemodereerd door Theodoor Adriaans. Locatie: Museum Arnhem

Sprekers: Molly Vaughan en Jan Hoek 
Moderator: Theodoor Adriaans
Performance door: Matthew Wang 

Reserveer hier je combi-ticket

Whataboutery Exercising compassion

Inhoudelijk en gemodereerd gesprek over de waarde van collectieven in de mode- en kunstindustrie, het belang van de gemeenschap om veranderingen tot stand te brengen en plaats te maken voor andere stemmen. Het thema 'Exercising Compassion' is een oproep om zorg te dragen voor het lijden van anderen, bereid om gezamenlijk actie te ondernemen en te verbeteren voor de toekomst. Beide sprekers gebruiken hun werk om andere stemmen zichtbaar te maken en te streven naar gelijkheid. Zij doen dit collectief. De lezing gaat over het belang van hun werk en de vele manieren waarop zij een verschil proberen te maken. Hoe is hun ervaring tot nu toe? Hoe wordt hun werk ontvangen en wat hebben ze tot nu toe geleerd?

Deelnemers

SPREKERS

Molly Vaughan

Molly Vaughan is een kunstenares uit Seattle die momenteel werkzaam is als assistent-professor tekenen en schilderen aan het Bellevue College. Geboren in 1977 in Londen, VK, verhuisde ze in 1985 naar de VS. Ze behaalde een BFA aan de School of Visual Arts in New York City en een MFA aan de University of South Florida in Tampa, Florida. Vaughan heeft financiering voor haar werk ontvangen van het Visual Artist Network/NPN, Art Matters Foundation, en het Pollination Project. In 2017 was ze de winnaar van de Betty Bowen Award, uitgereikt door het Seattle Art Museum.

In 2011 begon Vaughan openlijk werk te maken als transvrouw, wat leidde tot een aantal lopende werken, waaronder Project 42, The Ornamental Self, en Safety in Numbers. Haar werk is nationaal en internationaal tentoongesteld in zowel solo- als groepstentoonstellingen. De meest recente tentoonstelling, Project 42: Molly Vaughan, werd gehouden in het Bainbridge Island Museum of Art en toonde de eerste 21 van de 42 kledingstukken die Vaughan voor dit project maakte. MOTHA en Chris E. Vargas Present: Trans Hirstory in 99 Objects was te zien in The Henry Art Gallery van de Universiteit van Washington en We the People in het Minnesota Museum of American Art.

In Project 42 eert Molly Vaughan (USA) de levens van vermoorde transgender en gender nonconforme Amerikanen. In elk werk van het herdenkingsproject wordt een individu geëerd met een kledingstuk en een gezamenlijke actie. Elk kledingstuk is gemaakt van stof met patronen, ontwikkeld op basis van een bezoek aan de locatie van de tragische moord via Google Earth en Google Street View. Met het werk vraagt Vaughan aandacht voor het geweld waarmee transgenders en genderloze individuen, vooral transvrouwen van kleur, in de hedendaagse Amerikaanse samenleving geconfronteerd worden. Door dit bewustzijn te creëren, hoopt ze ook een collectief bondgenootschap in de samenleving te realiseren. "42" verwijst naar de gemiddelde levensduur van iemand in deze gemeenschap.

Jan Hoek

Jan Hoek (1984) is kunstenaar en schrijver. In zijn werk wordt hij altijd aangetrokken door de schoonheid van buitenstaanders wereldwijd en wil hij graag intensief samenwerken met mensen die normaal gesproken over het hoofd worden gezien om samen een nieuw beeld te creëren. Hij fotografeerde filmsterren als motortaxirijders uit Nairobi, een Amsterdamse ex-heroine verslaafde die er altijd van droomde een supermodel te zijn, maakte psychedelische zines over de sekstoeristenhoofdstad van de wereld Pattaya, en maakte een serie over de Maasai die zich niet herkennen in het springende stereotype beeld. In het universum van Hoek zijn de 'normale' mensen de vreemdelingen en de buitenstaanders de funky heersers van deze planeet. Hoek's werk is te zien geweest op plaatsen als Foam (Amsterdam), Unseen Festival (Amsterdam), Photoville (New York), Fomu (Antwerpen) en Lagos Photo (Lagos).

Het project Sistaaz of the Castle is het product van een doorlopende samenwerking tussen modeontwerper Duran Lantink, trans sekswerker organisatie SistaazHood en Jan Hoek. De Sistaaz zijn felle activisten, trots om trans te zijn, trots om sekswerker te zijn, en nog trotser op hun verbluffende gevoel voor stijl. En ze willen dat het erkend wordt. De meeste meisjes zijn dakloos en wonen onder een brug in de buurt van het Kasteel van Goede Hoop in Kaapstad (Zuid-Afrika).

Samen hebben ze een serie foto's en een modecollectie gemaakt, gebaseerd op het uiterlijk van de meisjes en hun vermogen om van alles wat ze vinden de meest uitbundige outfits te maken.

MODERATOR

Theodoor Adriaans

Theodorus Johannes (hij / hen / zij) is filmmaker, onderzoeker, storyteller. Met reportages die zich concentreren op mode als complexe maar krachtige vorm van communicatie, onderzoekt hen thema’s zoals identiteit en authenticiteit. Gemeenschappen, folklore en textiele handwerken staan centraal in hun kunstpraktijk.

PERFORMANCE DOOR

Matthew Wang

Een vraag die Wang al enige tijd bezighoudt is: hoe kan artistiek werk verzet belichamen en plaats maken voor individuele en collectieve agency? Hiervoor gaat hen op zoek naar werk dat het gegeven van een plek onderzoekt. Elke ontmoeting met zo'n object, persoon of omgeving bevestigt de visie dat deze wereld onderling afhankelijk en ondeelbaar is. Elk klein verhaaltje onthult daarmee de leugen die kapitalistische en koloniale systemen diep in hen hebben verankerd. Matthew Wang gelooft toch nog steeds dat er vreugde en hoop te vinden is in de scheuren en de plooien van deze systemen.

Het werk waartoe hen zich aangetrokken voelt, is datgene wat het maatschappelijke karakter en de handelingen van onze geleefde ervaringen begrijpt. Wat zij zich afvragen is; hoe kan deze wereld ooit nog veranderen? Meer bedachtzaam? Meer betrokken? Meer leefbaar? Hoewel het cynische antwoord op de vraag "Wat doe je voor werk?" nog steeds "kunstenaar" is, gelooft hen niet dat kunst de enige plek is om deze antwoorden te vinden. Anders gezegd: vaak vindt Wang het meest onzichtbare werk het meest radicaal. Tussen de rommelige overlappingen kunnen zij in hun werk en leven geen duidelijke 'positie’ verwoorden. Resulterend in werk dat zich bevindt op het spanningsveld tussen toeval en uitwisseling.

een duet met Tyra

waar voelen we haar bewegen?

in de wind, licht, plooien
in de steen, het water, de bomen
in onze gedachten

dit stuk is mijn toewijding, ik hoop dat u haar zult ontvangen en haar u zult laten ontroeren zoals ze mij heeft ontroerd

None

Exercising Compassion samen met Museum Arnhem